X
تبلیغات
آسمان ابری

آسمان ابری

شعر و ترانه و...(یعقوب حسانی)

اقرار کن با من فقط می تونی تنها شی

با من فقط بنشینی و با من فقط پا شی

اونقدر قلبت جا نداره تا منم جا شم

باید تو برگردی و توی قلب من جا شی

سرمای خونه بعد تو با همه لج کرده

یخ می زنه تو خونه ام حتی گل کاشی

هر روز توی پنجره با عشق می شینم

با یک مداد و دفتر چل برگ نقاشی

چشمات یادم هست اما گونه هایت، نه

نقاشیم را خط زدم باید خودت باشی

(حسانی)

+ نوشته شده در  92/10/06ساعت 15:48  توسط یعقوب حسانی  | 


تمامی حرف هایم را شنید...

گوشهایم...

+ نوشته شده در  92/04/12ساعت 2:35  توسط یعقوب حسانی  | 

تنها رفیق نگاهم دو قطره اشک است و

چشم انتظار رفیقان تازه می مانم.......


+ نوشته شده در  92/04/12ساعت 2:34  توسط یعقوب حسانی  | 

با بی ستاره ترین شکل ممکنش در شب

یک زندگی که نباید خراب می شد.... شد...

یک بغض خسته که یک عمر در گلویم بود

در یک زمان که نبایست آب می شد... شد...

+ نوشته شده در  92/03/26ساعت 0:14  توسط یعقوب حسانی  | 

آسمان ابری

دستم درون جیب هایم غرق در سرماست

خیسم هوا بد جور من را زیر و رو کرده

تنها فقط یک چتر مانده تا که رسوا شم

از بس که ابر اینجا مرا بی آب رو کرده

هر چند سنگین است این باران سرد اما

با شانه هایم هر چه سنگین است خو کرده

در بی صدایی مرد شهر انگار این باران

دیوار ها را بی صدا تر شست و شو کرده

می خوانم از نو باز باران با ترانه چون

دستان من را نوت به نوت با قطره رو کرده

باید ببوسم ماه را او هم در این باران

امشب نگاهی تازه بر این سمت و سو کرده

دنبال پیدا کردن یک آشنا اینجا

حتی خدا هم خانه ها را زیر و رو کرده

گم شد به زیر سقف خانه دست هایی که

عمری خدا را آشنا تر آرزو کرده...

+ نوشته شده در  92/02/16ساعت 16:40  توسط یعقوب حسانی  | 

بارید تا که بدانند ابر هم تنهاست

در آسمان جهانی که سرد و بی پرواست

می سوزد از غم دوری همیشه پروانه

تنها شباهت پروانه با دلم اینجاست

همچون کسی که به دریا زده و میمیرد

تنها امید به ساحل رساندنم دریاست

جایی که هیچ کسی آشنای من هم نیست

دیوار بین من و دیگران چه پا بر جاست

پرواز معنی دیگر نمیدهد جز مرگ

جایی که کشتن پرواز ها غرور شماست

ساکت نشسته و با خود نماز می خواند

مردی که خسته و تنها در انتظار خداست

از بس که با خود و تنهاییش عجین شده است

باور نمی کند انسان دیگری اینجاست

پیدا نمی شود از دور هم نمی بینم

آنکس که این همه شد باورم که بی همتاست

از بس نشسته ام اینجا امیدوار به صبح

پایان زندگیم بی گمان همان فرداست

+ نوشته شده در  91/09/28ساعت 11:53  توسط یعقوب حسانی  | 

همیشه قصه ی تکراری نبودن تو

و دست های جهانی ز من ربودن تو

که در یکایک این لحظه های بی انصاف

فقط درون خیالم هوای بودن تو

تلاش های عجیب و غریب یک شاعر

برای خاطره های خودش سرودن تو

و گریه های زیادی که باز می آیند

و داستان غم انگیز آزمودن تو

که از تمامی افکار مانده در ذهنم

همین غبار به جا مانده را زدودن تو

و مرگ زود رسی که دلیل آمدنش

زمانه یک طرف و یک طرف نبودن تو

+ نوشته شده در  91/09/28ساعت 11:45  توسط یعقوب حسانی  | 

هر لحظه در اندوه تو ام با شب دیگر

در صبح امید توام اما شب دیگر

یک بار کنارم ننشستی که بخندیم

با غصه نشاندی تو مرا با شب دیگر

یک بوسه طلب کردم و یک باره تو گفتی

یا یک شب دیگر بدهم یا شب دیگر

یک جام شراب هست بدون تو ولی باز

باید بنشینم برسی تا شب دیگر

انقدر بدون تو نشستم تو نبودی

باید بزنم بی تو به دریا شب دیگر

یک عمر بدون تو کشیدم تک و تنها

دیگر نکشم بی تو من حتی شب دیگر

وقتی که قرار است بدون تو بمیرم

فرقی نکند امشب من با شب دیگر...


+ نوشته شده در  91/04/03ساعت 17:1  توسط یعقوب حسانی  | 

                      لحظه های تنهایی

چه قدر از گذر روزگار دلگیرم

                       دوباره  خاطره   از  خاطرات  می گیرم

درون فصل خزان زنده می شوم اما

                       همین که می رسد از نو بهار می میرم

از این زمین همیشه پر از صدای سلام

                       از آسمان  پر از  بغض  لحضه ها  سیرم

در اوج عشق پریدن چو یک پرنده ولی

                       درون   یک    قفس   بی کرانه   زنجیرم

سراغ  یاد  رهایی  سراغ  آزادی

                       چو گفته های  گون از  نسیم  می گیرم

بیا درون خیالم که بی ترانه ی تو

                       من  از   تمامی   اشعار  ساده   دلگیرم

برای با تو پریدن دوباره با تو شدن

                       سراغ  لانه ی تو شاخه شاخه می گیرم

به انتظار رسیدن نشسته ام اما

                       چه  عاشقانه در   این   انتظار  می میرم

+ نوشته شده در  90/07/25ساعت 12:17  توسط یعقوب حسانی  | 

چه ساده مردم شهر از کنار می گذرند

                             چه ساده غنچه گلی را به زور می شکنند

زبان   کوچک   من   با   تمام   تنهایی

                             سکوت کن که  صدای  تو  را  نمی شنوند

+ نوشته شده در  90/07/19ساعت 13:37  توسط یعقوب حسانی  | 

انتظار آزادی

دوباره چون برسی می رسد کمی شادی 

دوباره      می شکنی     انتظار     آزادی

برای  پر   زدنی   نو    درون     خاطره ها

چه لحظه های قشنگی به  خاطرم  دادی

+ نوشته شده در  90/07/01ساعت 13:34  توسط یعقوب حسانی  | 

چه ساده وا شده انگار قفل بخت دلت

چه قدر ساده شده راه تنگ و سخت دلت

دگر نمی شود انگار با تو پر بزنم

پر عبور پرنده شده درخت دلت

+ نوشته شده در  90/06/22ساعت 20:16  توسط یعقوب حسانی  | 

پایدار





..
سلام به تمام دوستای خاکی و افلاکی

 من این وبلاگ رو خیلی وقت نیس را اندازیش کردم 

امید وارم یه وبلاگ خوب تمیز و پاک از آب در بیاد

نظر یادتون نره ها

+ نوشته شده در  90/06/21ساعت 16:25  توسط یعقوب حسانی  | 

عجب آوای سردی دارد این دنیای بی فریاد

در یک لحظه

در یک باد 

یادی می رود از یاد
گر خاطر به یادم آورد یاری نمی آرد زبانم می کند بیداد
از این شامگه تا صبح بی بنیاد
آیا
می شود باری دگر باران بر این بام چو پولاد آهنین و سخت این دنیا ببارد
آشنایی از زبانی آشنا نامی بیارد 
اندکی گل در  گل خشک  بهار ما بکارد
می شود؟
دنیا نگردد
من بگردم دور دنیایم
که گردی از غم و دردی درون یاد زیبایش نیاید
من همیشه دیده ام در خواب روز ی  را که شاید
یاد من در خاطری باشد که هر دم یاد من باشد
نگارم باشد و محجوب
محبوبم شود محبوب
تا با یک سبد  گل یک سبد جان
یک سبد سیمای خندان 
من بسویش پر زنم هردم
کنم پنهان تمام غصه هایش را
که در من گم شود بویش
شوم غرق تمام عطر گیسویش
شوم محو سر و رویش که سویش پر زنم   
ببینم تمام یک یک مو های ابرویش
کنارش میروم آهسته روزی
روبه رویش مینشینم
غنچه ی لبهای او را تازه از نزدیک میچینم
درونش میروم در عمق جانش
قلب نازو نازکش را همچو ماهی در دل شب صاف می بینم
تمام درد های اندکش را از دلش با بوسه میچینم
که او گردد تمام داستان کامل دنیای رنگینم...

                                                     ولی اما نمی دانم چرا دنیا...؟

                                                               

+ نوشته شده در  90/06/21ساعت 15:37  توسط یعقوب حسانی  | 

....

همین که بوی تنت در نسیم می آید
دوباره خاطر و یاد قدیم می آید
اگر چه رفتی از این جا ولی جواب تو هم
همان زمان که به هم می رسیم می آید
 
+ نوشته شده در  90/06/21ساعت 15:13  توسط یعقوب حسانی  | 

....؟


زمانه خاطر من را عجیب آزرده

                                                       امید های مرا باد با خودش برده

در این فضای پر از بغض سرد این دنیا

                                                       پرنده ای به امید رها شدن مرده

یکی به من برساند که در زمانه ی ما

                                                    چه گونه غنچه گلی در بهار پژمرده

دلیل شاد شدن خاطرات شیرین است

                                                        ولی چه خاطم از خاطرات آزرده

ببین که گربه ی ما از سر گرسنگیش 

                                               غذای دیشب من را چه بی صدا خورده

شکسته باد زمانی که یادمان هم رفت

                                             که از چه عهد زمین و زمان به هم خورده

چرا درون دلم شب همیشه تاریک است؟

                                                     کدام دزد شب این بار ماه را برده؟

درون نور شفق هم نمی شود پیدا

                                              کسی که بخت سیه را سفید نشمرده

از این که روز و شب روزگار مثل هم است

                                                 خود گذشت زمان عاجزانه جا خورده

درون سایه ی خود غرق گشته ام که چرا

                                                       خدا برای قدم هام شاهد آورده

بکش بسوز و بپوشان ترانه هایت را 

                                                     که از سکوت ترانه صدایمان مرده

بپرس از قفس سینه ام که در گذرش

                                                چه بغض های عجیبی درون آن مرده

خمیده شد کمرم از فریب چشم فلک

                                              که رو شود که تنم از چه چیز تا خورده

اگر چه جور زمان کشت جسم لاغر من

                                                هنوز یشه ی دل را به سنگ نسپرده

برای دیدن دنیای روشن فردا

                                                   برای دیدن دوستان بی غرض مرده

بیا که سوی قفس رو کنیم و پر بزنیم

                                                     که باد سرد خزان آشیانمان برده

+ نوشته شده در  90/02/28ساعت 1:3  توسط یعقوب حسانی  | 

دوباره شاد شدم من دوباره خندیدم

                                   به محض این که دو چشم تو را پسندیدم

درون قلب و دلت کل آسمان ها را

                                   ستاره تا به ستاره، یکی یکی دیدم


+ نوشته شده در  90/02/26ساعت 1:58  توسط یعقوب حسانی  | 


از عشق نگو چه روست میترسم من

                                      از هر چه بگو مگوست میترسم من 

بوسیدن تو درون جایی خلوت

                                     هر چن که آرزوست،می ترسم من.....

+ نوشته شده در  90/02/26ساعت 1:55  توسط یعقوب حسانی  | 


چه ساده یک نفر از خاطرات میگذرد

                                    چه ساده در گذر باد شاخه میشکند

چه ساده هر کس و ناکس درون این دنیا

                                    تمام خاطر من را به خاک می سپرد

+ نوشته شده در  90/02/26ساعت 1:54  توسط یعقوب حسانی  | 



همیشه از گذر روزگار می ترسم

                                 از این که با تو روم در کنار می ترسم

همیشه رابطه ی دوستانه شیرین است

                                ولی از این که شود آشکار ، می ترسم 

+ نوشته شده در  90/02/26ساعت 1:53  توسط یعقوب حسانی  | 

جهان شما



چه بوی سرد و بدی می دهد جهان شما

                                         چه قدر می شکند خنده در مکان شما

درون روز و شب انگار چشم من کور است

                                          چرا همیشه سیاه است آسمان شما

زبان کوچک من را درون من ببرید 

                                               که نشنوند کلامی ز داستان شما

درون شادی خود غرق گشته اید مگر 

                                       که خوش بماند از این غصه ها روان شما

دهان ما شده از هر دروغ پر اما

                                           نمی رود سخنی بد از آن دهان شما

ستاره های شبم را یکی یکی بکشید

                                             که تنگ و تار نباشد ستارگان شما

اگر چه راه من از پیچ و تاب پر شده است

                                            چه باک دارد از این ها ره روان شما

اگر چه می روم اما نمی رسم هرگز

                                             به پای رفتن نرم و دوان دوان شما

درون لانه ی ویران خود همیشه خوشم

                                               به شوق دیدن دیوار آشیان شما

ببین که خاطر پیر و شکسته ام شده است

                                               پر از ترانه ی شاد رخ جوان شما

برای دیدن تان تا ستاره ها رفتم

                                         ولی نمی شود از دست اختران شما

چه قدر خوب و نجیبید حاضرم بشود

                                             تمام زندگی و هستیم از آن شما

اگر بمیرم و نابود هم شوم آخر

                                                ز یاد من نرود یاد مهربان شما 

+ نوشته شده در  90/02/25ساعت 14:34  توسط یعقوب حسانی  | 


می زند باران سنگینی به روی بام خانه

        می زند حرفی کلامی با دلی پر از بهانه

آه تنهایی اثر بخش و

           شود اشکم به همراه دو صد قطره

به سوی یار نه،

                   دلدار نه،

                             معشوق زیبایم روانه

آسمان تاریک و رویم روشن و دل در هوای بیقراری

            هر پرنده سوی یاری 

                                  هر درختی در کناری

مانده ام آیا رسد فردای روشن تا ببینم هر کسی را

                                           نه،

                                               همان بهتر بمانم در سیاهی تا نبینم من سیاهی را 

بزن باران بزن

راهم نما ای رهنمای من

                 صدایی کن به همراه دل خاموش و بی نور و صدای من

                             صدایم کن صدایم کن

               به راهم آشنایم کن

                                  که کوچه تنگ و راهم سخت باریک است

                           هوا سرد است و تاریک است

صدای خوردن باران بروی بام خانه 

                              میدهد مژده 

                                   که آری آشنا اینجاست نزدیک است

رهایی بهرم آسان نیست

               راهم رو به پایان نیست

                                       دنیا سرد و تاریک است

نمیدانم چرا هر ره روم بند است

                         سایه ی غم از دل من رخت برکنده است

اما...

در این دنیا که خاموشی سزای من 

                                پیام آشنا از عشق لبخند است

                                                             رها کن قیمت شادی بگو تنهاییم چند است

زبانم در گلو سنگ است

                           در جان و دلم جنگ است

                                     سخن از هرکسی گویا شنیدم رنگ با رنگ است

بزن باران بشویان غصه ام

                سرسبز بنما دیده ام چون آشنا نزدیک نزدیک است....

رسد نوری به دیده از ره دوری که از دوری رسیده

                پیامی دارد از یاری،

                                دیاری،

                                  ز آشنا زیبا نگاری،

دلم خواهد رسم پیشش روم اما 

                                       دو پایم خسته و لنگ است

در چنین روزی،

                زمانی ،

                      روزگاری.....

در چنین خشکی بهاری 

                 بخت من نه هرکسی تنگ است....

در جهان پر ز ظلمت پر ز اندوه و پر از نفرت 

             همین مردان جون آهن 

                            همین نامردمان خار و خس دامن

                                رهم را روبه رویم بند می سازند و آسان گرد می تازند

باران....

به جز تو کس نمی داند غم و درد و سکوت و غصه ی من

                                    لب در شادمانی بسته ی من

بزن باران بشویان دیده ام زیرا 

                             برای دیدن یارم دو چشم پاک می خواهم

دلی صاف و رخی زیبا

                         زبانی عاشق و بی باک می خواهم

                                               بزن باران.....

                                                          بزن باران....

+ نوشته شده در  90/02/24ساعت 23:54  توسط یعقوب حسانی  | 

من نمیدانم چرا این من، و این تو ما نداشت

هرچه کوشیدم رسم پیش تو پایم نا نداشت

گرچه میدانم جهان بسیار جا دارد ولی

این جهان اندک برای با تو بودن جا نداشت

+ نوشته شده در  90/02/24ساعت 16:49  توسط یعقوب حسانی  | 


دل را نشکن باز نرو دست نگه دار

این بغض نفس گیر من از هنجره بردار 

انگار که داری هوس رفتن از این دل

هر قاصدکی هست کنار تو خبر دار

+ نوشته شده در  90/02/24ساعت 16:47  توسط یعقوب حسانی  | 

تا ساکتم و صبور باید بروم

هرچند به جای دور باید بروم

حتی اگر از عشق به این آزادی

من زنده شوم به گور باید بروم

+ نوشته شده در  90/02/24ساعت 16:37  توسط یعقوب حسانی  | 

...

تار و پود قلبم از بی تو شدن آسان گسست

در میان دردها این درد جاویدانه است

ذوق و شوقم با تو بودن بود اما عاقبت

در کنار دیدگانت دیده ام در خون نشست

+ نوشته شده در  90/02/24ساعت 16:7  توسط یعقوب حسانی  |